Cəmiyyət

“Şəhadətə çatan yol”- Manya Səxavətqızı

Müharibə – nə qədər dəhşət saçan bir cümlədi. Dörd heca kimi hecalanan, parçalanan ömürlər. Bir hecasını çıxdıqda mənasız bir hərf yığını kimi qalan bu söz neçə – neçə ailənin bir parçasını alıb geridə mənasız bir həyat buraxdı. Nəzər saldığımızda yaşadığını gördüyümüz, ancaq ruhunu şəhid məzarında dəfn edən çox dərdlilər qaldı geridə. Onların “müharibə” sözü ilə bölünən sevinclərinin nöqtəsi “şəhid” sözüdür.
Şəhid ömrü qısa, ancaq şərəfli bir ömür. Doğulduqları gün həyatlarına bir nur düşür şəhidlərin. Seçilməyi, sevilməyi bacarırlar. Elə Səmədov Kamran Ceyhun oğlu kimi. Kamran 28 fevral 1997-ci ildə Lənkəran şəhərinin Liman qəsəbəsində dünyaya gəlib. Hər bir valideynin ümidi övladı olur. Kamran da ailənin yeganə oğul payı, iki bacısının, ata – anasının arxa – dayağı idi. Gözəl bir məsəl var “Vətəni sevmək imandan gəlir”. Bu məsəli Kamrana aid etmək lap yerinə düşər. Vətəninə, dininə sadiq qalan bu qəhrəmanın ömür yolu qısa olsa da döyüş yolu uzun olub. Hərbi xidmətə 2015-ci ildə Qusar rayonun N saylı hərbi hissəsində başlayan qəhrəman kəşfiyyatçı Aprel döyüşlərində döyüş meydanında düşmənə qan uddurmuşdu. Hər zaman şəhidlikdən danışan özünə də şəhidlik arzu edən Kamranın çox döyüş yoldaşları Aprel döyüşlərində şəhid olmuşdu. Kamran onların qisasını almaq və onların məqamına ucalmaq arzusunda idi. Onun ürəyi vətənin düşmən tapdağında qalmağına tab etmirdi. Hər sözü, söhbəti “vətən” olan qəhrəmanın ümidlərinə işıq düşdü. Tək onun deyil bütün Azərbaycanın bir anda ümidi parlada. O ümidin nuru isə Ali Baş komandan İlham Əliyev və qorxmaz, mərd Azərbaycan əsgərləri oldu. İllərlə bu günün çatacağını gözləyən Kamran da könüllü olaraq Ordu sıralarına qoşuldu. Qisasın aldığı şəhidlərin yolu ilə getdi İmam Hüseyn aşiqi. Döyüş meydanında susuz Hüseyni xatırladı… Qan gölünə dönən vətənin yaralarına qəhrəmanlar bir-bir məlhəm oldu. Azad olunan torpaqların miqyası günbəgün böyüdü . İllərdi ayaqlarını Arazın göz yaşları yuyan Xudafərinin sinəsi üstə Azərbaycan bayrağı dalğalandı. Həmin bayrağın kölgəsindən anasına zəng edən Kamran sevincini anası ilə bölüşdü. Oğlunun sevincini duyan anan ürəyi köksünə sığmadı. Döyüş meydanında hər an ölümlə üz-üzə gəlmək qaçınılmazdı. Kamran da 14 oktyabrda 5 qəlpə yarası aldı. Lakin bu yaralar onu döyüşdən uzaqlaşdıra bilmədi. 5 qəlpəni özü cismindən çıxaran cəsur oğul döyüşə davam etdi. Arabir ailəsi ilə danışanda azad olunan torpaqlardan müjdə yetirən qəhrəman 30 oktyabrda Qubadlıda olduğunu deyib. Ertəsi gün Laçın dəhlizinə doğru irəliləyəcəklərindən xəbər verib. Bacısı ilə danışan zaman ata, anasını ona əmanət etdiyini dilə gətirib. Elə son danışığı da o olub. Ondan sonra günlərlə Kamrandan xəbər çıxmayıb. Kamran Laçın uğrunda gedən döyüşlərdə şəhid olub. Ən böyük arzusu şəhidlik məqamı ilə mükafatlandırılan şəhidin çatmadığı arzularından biri “Şuşadan sizə zəng edəcəm” sözləri ailənin ürəyinə sancılan bir ox oldu. Bəy libası qismət olmayan, sevdiyinə qovuşmayan bir gəncin nakam qalan ömrü hər kəsi göz yaşlarına boğdu. Qısa şərəfli bir ömürün son səhifəsi belə yazıldı.
Şəhadəti ilə əbədiyaşarlıq qazanan şəhid kəşfiyyatçı Səmədov Kamran Ceyhun oğlu şəhadətindən sonra ölkə başçısının sərəncamı ilə “Vətən Uğrunda” və “Cəbrayılın azad olunmasına görə” medalları ilə təltif edilib.
Müharibə – bir tərəfin məğlubiyyəti, bir tərəfin qalibiyyəti. Sonuncu biz olduq. Qalib ölkənin məğrur vətəndaşları. O qalibiyyət şəhid canları, qazi qanları bahasına qazanıldı. Zəfərimizin sevincini cənnətdə yaşayan şəhidlər azadlığın təməl daşlarıdır.

Manya Səxavətqızı

Ətraflı

Bənzər məqalələr

Bir cavab yazın

Sizin e-poçt ünvanınız dərc edilməyəcəkdir. Gərəkli sahələr * ilə işarələnmişdir

Back to top button