Mədəniyyət

Ömür boyu yaddaşlarda qalacaq “Kankoş” adlı ilahi sevgi hekayəsi

Sevgi mövzusu tarix boyu ən çox haqqında danışılan, hər zaman geniş müzakirəyə səbəb olan və bir o qədər də mübahisə doğuran bir mövzudur. Bu mövzu ilə bağlı əsasən psixoloq, nevroloq və şairlərin fikirləri hər zaman diqqət mərkəzində olub. Və təcrübə göstərir ki, əksər hallarda bu 3 müxtəlif peşə sahiblərinin fikirləri üst-üstə düşməyib. Gəlin ilk növbədə sevginin nə olduğunu dərk edək daha sonra real bir həyat hekayəsi ilə sizlərin bu hissin nə dərəcədə doğru olduğunu və müddətli olub-olmamasına qərar verək.

Sevgi –  yaşanmayacaq qədər gözəl, dərk edilməyəcək qədər sadə, doyulmayacaq qədər doyulmaz bir duyğudur. Qarşındakı insana diqqət, qayğı və anlayışın vəhdətindən yaranan bir məfhumdur. Sevgi qayğısını çəkmək deməkdir. Sevgi insana nə yuxarıdan gələn ali bir güc, nə də insanlara zorla qəbul etdirilən bir duyğudur. Sevgi ruhun gözəlliyidir. Sevmək inanmaqdır. Sevmək yaşamaqdır. Sevdiyini özü kimi, özündən də çox sevməkdir. Sevgi –  hər toxunuşda ayaqdan başa qədər barmaqların xoşbəxt səyahətidir! Sevgi, səni sevirəm demədən sevməkdir! Gəl, sevişək demədən sevişməkdir! Sevgi, qarşındakını hiss etmək və baxışlarından nə dediyini anlamaqdır! Sevgi, qorumaqdır, məsuliyyətdir, incəlikdir! Sevgidə son yoxdur. İlahi sevginin heç bir zaman sonu olmaz. Bitən sevgilər yoxdur, bitmiş kimi görünən sevgilər vardır. Sevgidə vaz keçmək də yoxdur. Yaşandıqca yaşadılar, sevilər. Amma bəzən sevgili üçün bəzən isə sevginin bir gərəyi olaraq saxlanılar bu sevgi. Vaz keçmək əsla yoxdur, vaz keçmiş kimi görünmək vardır.

Psixoloq və nevroloqlar adətən sevginin bir neçə aydan, maksimum 3 ilə qədər davam etdiyini vurğulayırlar. Amerika mətbuatının yazdığına görə, yerli alimlərin araşdırması nəticəsində sevginin orta hesabla 3 il 3 ay davam etdiyi müəyyənləşdirilib. Bəzi mütəxəssislər isə sevgidən söhbət gedəndə insanların ilk görüşdən bir-birinə aşiq olmaları və bunun da kəbin kağızı ilə sonuclanmasını nəzərdə tutaraq, onun müəyyən müddətdən sonra tamamilə öldüyünü əsas gətirərək sevginin müddətli olduğunu sanki təsdiq edirlər. Bəli bu reallıq ola bilər, lakin bunu ilahi sevgi deyil də ötəri aşiqlik hissi adlandırmaq olar.

Sevgi ilahi bir hissdir. Bunu şairlər də bu şəkildə xarakterizə edirlər. Şair sevgisi də ilahi sevgidir. İlahi sevgi isə heç vaxt maddiləşə bilməz. Bu mənada şairlərin ilhamı ona görə tükənməz olur ki, onlar ilahi sevgini vəsf edirlər.

Bəs real həyatda ilahi sevgi varmı? O necə yaranır və nə üçün müddətsiz olur? Bununla bağlı real həyatda hazırda cərəyan edən “Kankoş” adlı ilahi sevgi hekayəsini sizlərlə bölüşür və son qərarı siz oxucuların ixtiyarına buraxıram.

Günlərin bir günü “facebook” sosial şəbəkəsində qarşıma bir xanım çıxır. Həmin xanımın gözlərinin dərinliyində qərar tutmuş, onun daxili aləmini mənə çılpaqlığı ilə xarakterizə edən baxışı məni ilk andan onu tanımağa məcbur etdi. Bütün paylaşımlarını gözdən keçirdim və diqqətimi çəkən ən önəmli faktorlardan biri isə onun fəlsəfi fikirləri oldu. Paylaşımları bir çox insanların adi, cılız paylaşımlarından olduqca fərqlənərək təkrarçılıqdan uzaq idi. Qarşıma qoyduğum əsas məqsəd isə onu dost kimi qazanmaq oldu. Çünki özümdə olan bir çox özəllikləri o xanımda görürdüm və düşündüm ki, bizim dostluğumuz mütləq şəkildə alınacaq və hər zaman öz düşüncələrimi onunla bölüşərək daxili rahatlıq tapacam. Çox ehtiyatla yanaşaraq, onu çox da yormadan, bezikdirmədən ünsiyyət qurmağa çalışırdım. Lakin xanım o qədər düşüncəli, ehtiyatlı, özünə hörmət edən, dünyagörüşlü bir xanım idi ki, məni özünə heç cürə yaxınlaşdırmaq istəmir, bir çox hallarda yazdıqlarımı oxuyaraq reaksiya vermirdi. Çox nadir hallarda bölüşdüyüm fikirlərə qısa, lakonik cavablar verirdi. Nəhayət 44 günlük Vətən Müharibəsi müddətində bizim davamlı ünsiyyətimiz formalaşmağa başladı. Həmin dövrdə xanımın iç dünyasını daha da kəşf etdim və onu əyani olaraq tanımağı özümə bir borc bildim. Xanım həkim olduğu üçün özümdə onun sahəsi ilə bağlı bir problemi qabardıb qəbuluna yazıldım. İnanın ilk əyani görüşdən onun o gözəl siması, xoş rəftarı, danışıq tərzi, xanımlığı, bir sözlə möhtəşəmliyi məni ona daha da yaxınlaşdırmağa başladı. O gündən sonra demək olar ki, hər gün ancaq və ancaq onun şəkillərinə baxır, onun şəkilləri ilə nəfəs alırdım. Bizim dostluğumuz daha da möhkəmlənməyə başladı və ikimiz üçün də ortaq ad da qoyduq – “KANKOŞ”. Mütəmadi olaraq onun qəbuluna getməyə başladım və günlər keçdikcə ona olan istəyim, bağlılığım artdı və ən etibarlı sirrdaşıma çevrildi. Bir də ayıldım ki, o insan artıq mənim daxilimdə, düz ürəyimin və beynimin mərkəzində qərar tutub. Mən də hər sözümü, hər sirrimi ona deyir, onunla bölüşür və bununla da sanki daxili bir rahatlıq tapır, içimə hüzur çökürdü. Onun da öz dərdlərini mənimlə bölüşməyi mənə olduqca xoş təsir bağışlayırdı.

Və beləliklə dostluqla başlayan bir münasibət daxili dünyamda ona qarşı ilahi bir sevgiyə çevrildi. Həyatımda ilk dəfə idi ki bu cür təmiz, ülvi, pak hisslər məni öz ağuşuna alırdı. Sanki vücudumdan ikinci bir “mən” doğulub qanad açaraq sevinc hissi ilə göylərə uçurdu. Lakin bütün bu olub-bitənləri ona deməkdə həm çətinlik çəkir, həm də açığı mövcud statusumuza görə öz sevgimi içimdə boğurdum. Buna baxmayaraq, həmin xanım mənim ona qarşı olan hisslərimi artıq duymuş və ünsiyyətimizdə məni sevgi mövzusundan hər zaman uzaqlaşdırmağa çalışırdı. İnanın bunlar mənə elə təsir edirdi ki, bütün vücudum titrəyirdi. Həmin vaxtlar onun ailəsində ağır günlər yaşanırdı. Çalışırdım hər zaman mənəvi dəstək olum. Bilmirəm nə dərəcədə buna nail ola bilirdim ya yox amma onunla bağlı hər incə məqama sidqi ürəklə yanaşırdım.

Onunla bağlı ən çox yaddaşlarda qalacaq məqamlardan biri mənə oruc tutdurmağı, məsafəcə uzaq olsa da hər gün imsaka onunla birgə oyanıb dua etməyimiz, birgə yatmağımız oldu. Həmin günə qədər bir çox insanlar mənə israrla oruc tutmağı demişdilər, lakin 1 gün belə bunu bacara bilməmişdilər. O, bunu bacaran yeganə insan oldu.

Günlərin bir günü məşhur bir müğənni avtonəqliyyat qəzasında dünyasını dəyişir və bu mənə çox pis təsir bağışlayır. Əslində mən olduqca dərdli, ən doğmalarımı vaxtsız itirdiyim üçün xaricə yansıtmasam da daxilən çox kövrək biriyəm. Lakin bu ölüm məni tamam başqa bir prizmadan sarsıtdı, bir anlıq özümü həmin müğənninin yerində sanıb sanki yuxudan oyandım. Nə qədər çətin olsa da xanıma sevgimi öz dilimlə etiraf etmək qərarına gəldim. Çünki etiraf etməsəm ölərkən daha çox vicdan əzabı çəkəcəyimi düşündüm və ona qarşı hörmətsizlik kimi qəbul etdim. Qadın sevilirsə xoşbəxtdir. Və həmin qadın o dərəcədə sevilirdi ki, düşünmürəm ki, onu mənim qədər kimsə sevə bilərdi. Bax bu sevgini bəyan etməli idim.

Nəhayət ilk dəfə biz həkim və pasiyent kimi deyil, xanımdan xəbərsiz romantik abu-hava yaratdığım fərqli bir məkanda dost kimi görüşmək qərarına gəldik. Əslində həmin gün mənim dostluğumun son günü idi. Çünki öz ilahi sevgimi etiraf edəcəkdim. Həmin gün ikimiz üçün də çooox fərqli bir gün oldu. İlk dəfə romantik abu-havada, ikimizin baş-başa, əl-ələ tutduğumuz, öpüşdüyümüz o anları ömür boyu unutmayacam. Həmin günü mənə o yaşatdı. Ömrümdə heç vaxt o romantik abu-havada olmamışdım. Görüş müddətində onun gözəlliyi məni bir daha valeh etdi, onun baxışları, gözlərindəki yalnız mənə məxsus olan o sevgi anını unutmaq mümkün deyil. Səslənən musiqilər, onun təklifi ilə etdiyimiz möhtəşəm tans, tans müddətində isə ilk dəfə olaraq mənim ona sevgi etirafım, bir-birimizə sarılmağımız, onun başını mənim sinəmə necə ürəkdən, güvənərək qoymağı, mənə sarılmağı, gözlərimin içinə necə gözəl baxmağı, bir sözlə o qədər gözəl, romantik bir gün oldu ki, həmin gün ikimiz üçün də bizim həyatımızın ən gözəl günü idi.

Bugün bu münasibət olduğu kimi, hətta artan istiqamətdə davam edir. Bu sevgidə sözlər deyil də hisslər, baxışlar danışır. Bax buna ilahi sevgi deyilir, bu sevgi bitməz və tükənməzdir.

İlahi sevgi parlaq geyimi sevmir. Onun ucadan deyilən gözəl sözlər formasında pafosa ehtiyacı yoxdur. O, bunlarsız da bilir ki, bu iki nəfər bir-biri üçün yaradılıb. Sevgi gözəl dekorasiyaların bir-birini əvəzlədiyi tamaşa deyil. Ehtiras isə… Dekorasiyalar bir-birini əvəzləyir – pərdə enir – pyes başa çatdı. Və səhnəyə artıq yeni aktyorlar gəlir…

Mən həmişə əl-ələ tutaraq, ya da qol-qola birlikdə gəzən yaşlı cütlükləri görəndə heyran oluram. Ya da skamyada oturub bir-birinə söykənən yaşlı cütlüklər. Onlar öz sevgilərini illərin sınağından üzüağ çıxarmağa nail olublar. Başlanğıc mərhələdə olan o isti münasibəti qoruyub saxlaya bilblər.

İnsan özü öz xoşbəxtliyinin qurucusudur. Bəzən çətinliklər ola bilər, amma nəticə onlara sinə gərməyə dəyər. İllər sonra parkda bir-birinə söykənən, əl-ələ, qol-qola gəzən yaşlı cütlüklərdən olmaq üçün dəyər. Üzlərində, əllərində qırışlar olan, amma gözlərində…əvvəlki sevgi, hörmət, hərarət, qığılcım. Lap gənclikdəki kimi.

Məşhur fransız yazıçısı Frederik Beqbederin “Məhəbbət üç il yaşayır” əsərini yəqin ki, çox adam oxuyub. Əsərin baş qəhrəmanı Markla heç razı deyiləm. Sevginin ömrü olmur. O, əbədidir. Əsl sevgini, ilahi sevgini deyirəm. Atəşfəşanlıqla, ehtirasla, hisslərin burulğanı ilə səhv salınmayan o hissi deyirəm. Bax o, əbədidir – əgər ona qayğı göstərsən, onu qorusan, ona taleyin hədiyyəsi kimi yanaşsan…

Mən, “Kankoş” adlı bu ilahi sevgi hekayəsini ömür boyu yaşaması üçün qələmə aldım və heç vaxt həmin xanımı sevməkdən vaz keçməyəcəyimi bəyan edirəm. Xanımın mənə vəsf etdiyi misralarla öz məqaləmi burada yekunlaşdırıram:

Səndə Məcnundan füzun aşiqlik istedadı var,

Aşiqi sadiq sənsən Məcnunun ancaq adı var!

Əziz oxucular, indi siz deyin – ilahi sevgiyə inanırsınızmı???

Müəllif: Kankoş

Ətraflı

Bənzər məqalələr

Bir cavab yazın

Sizin e-poçt ünvanınız dərc edilməyəcəkdir. Gərəkli sahələr * ilə işarələnmişdir

Back to top button