Mədəniyyət

Mahirə Nağıqızının “Salam olsun” şeirlər kitabı haqqında düşüncələr

 

 

            Nəğmə soraqlı, şeir yarpaqlı bu kitabı çox ehtiyatla, sevə-sevə vərəqlədik. Müəllifin kimliyini bilmədən şeirləri oxumağa başladıq. Və şeirləri oxuduqca tam əmin olduk ki, bulaq suyu kimi saf, dağ havası kimi şəffaf, səma kimi aydın olan bu misraların arxasında təmiz ürəkli bir insan dayanır. Hiss etdik ki, saf, səmimi duyğular onun qəlbindən süzülüb gəlir və söz-söz, misra-misra kağıza tökülür.

            Bir-birindən gözəl, bir-birindən fərqli şeirlər bizdə şairənin yaradıcılığına səngiməz bir maraq oyatdı, qəlbimə hopan misralarına böyük bir sevgi yarandı. Oxuduğum ilk bəndlər könül mülkümün yolçusu oldu.

                                            Bu vətən deyilən torpaq deyil ki,

Anamın dizinin yanı – Vətəndir.

Başını qoymağa bir sinə varsa,

Ruhuna beşiksə, tanı, Vətəndir.

           Mahirə Nağıqızının şeirdə qələmə aldığı düşüncələr, duyğular necə də axarlı, ürəkdən gələn, poetik səslənir. Onun dediklərini hər bir adam dərk etsə də, ancaq bu fikirləri şair olan şəxs deyə bilər. O da Mahirə xanıma nəsib olmuşdur.

            Mahirə Nağıqızı ilk növbədə vətəndaş şairdir. Onun yaradıcılığının əsas qayəsini vətənə, onun dilbər guşələrinə, uca dağlarına, əsrarəngiz gözəlliklərinə həsr etdiyi şeirlər təşkil edir. Bu şeirlərdə müəllif torpağını canı-dildən sevən bir vətən qızı, ölkəsinin inkişafına sevinən bir sadə insan, torpağının yolunda canından keçməyə hazır olan bir vətənpərvər kimi çıxış edir.  Bəzən müəllifin vətənpərvərlik duyğularında bir sərkərdəlik, bir döyüşkənlik ruhunun at üstündə meydana çıxdığını, hayqırdığını hiss edirsən. Ötən günlərin məğlubiyyət xəcalətindən sıyrılaraq qəhrəmanlığa – qələbəyə aparan bu yolun müqəddəsliyi insana hansı mətləbləri anlatmır?

                                           El qalxdı, igidlər keçdi qabağa,

Qurtaraq dedilər Kəbəni dardan.

Onlar Şuşamızla qucaqlaşmağa,

Yalın əl qalxdılar sərt qayalardan.

             Bunun nəticəsidir ki, Mahirə Nağıqızının qələmə aldığı ”Azərbaycan”, “Al bayrağım”, “Ay vətən”, “Qayıtmayam”, “Vətən” və s. bu qəbildən olan şeirləri sevilə-sevilə oxunur. Şairin vətəninə olan məhəbbəti Yerə, Göyə sığmır. Qəlbindən süzülüb gələn misralar sonsuz və böyük sevgi ilə vətəni tərənnüm edir. Mübaliğəsiz olaraq qəti şəkildə deyə bilərəm ki, Mahirə Nağıqızının ruhu vətənlə, onun dünəni, bu günü ilə tam şəkildə bağlıdır.

             Şairənin Vətənə həsr etdiyi şeirləri məzmun dolğunluğu, üslub əlvanlığı ilə insanı çəkib ülvi bir dünyaya aparır. Nəğməli misralar göyərçin qanadında insanı bərəkətli, al-əlvan rəngə boyanan torpaqlarımızın seyrinə çağırır, dağları, gölləri, buz bulaqları ilə tanış edir bizləri. Güclü bədii ifadələrlə dolu olan misraların yaratdığı dərin güclü hislər və duyğular oxucunu ovsunlaya bilir. Bu da şairənin incə qəlbinin saf olmasından, pak duyğularla yaşamasından, vətənini  yüksək səviyyədə vəsf etməsindən irəli gəlir. Müəllifin “Şuşa məscidində azan”, “Laçınım-Laçınım”, “Kəlbəcər üçün oxşama”, “Xinalıq”, “Xocalı”, “Göygölün” adlı şeirləri vətənimizin dilbər guşələrini gözlərimiz önündə canlandırır.

             Mahirə Nağıqızının vətən haqqında yazdığı şeirdən bir parça şairənin layiqli bir övlad kimi nələr düşündüyünü aydın şəkildə göstərir.

Gələm, qarış-qarış gəzəm

Görəm, bir də qayıtmayam.

Torpağına üzüm sürtəm,

Öləm, bir də qayıtmayam.

            Şairənin ədəbi fəaliyyətinin bir yönü də onun mövzu seçimidir. O, əksərən baxımsız qalmış, gözdən-könüldən iraq salınmış, unudulmuş yox, unutdurulan mövzulara da ürəklə, cəsarətlə göz yetirir, necə deyərlər, kölgədə saxlanılan həqiqətləri gün işığına çıxarır, yaddaşları dirildən kitaba çevirir. Bu da onun vətənsevərliyini fərqləndirən cəhətlərdəndir. Çünki Mahirə Nağıqızı sosial-ictimai maraqla mənəvi marağın kəsişmə bucağını müəyyən etməyi bacarır. Onun qələmə aldığı şeirlərdəki duyğular, tərənnüm edilən hisslər ülvidir, pakdır, təmizdir. Şairənin şeirlərini oxuyanda bütöv Azərbaycan rəngli bir kino kimi gözlərimin önündən gəlib keçir.

                Bir məqamı da demək yerinı düşər ki, bəzən qalın-qalın kitabları vərəqləyərək içində qəlbdən xəbər verən, ürəyə təsir edən bir misra belə tapa bilmirsən. Amma  Mahirə Nağıqızının “Salam olsun” kitabında elə şeirləri var ki, tək bircə beytinin qarşısında heyrətlənib saatlarla düşünməli olursan. Bu düşüncələr duyğu qanadında səni sevgi, vətənpərvərlik, torpaq uğrunda canından keçmək kimi duyğulara aparır, ürəkdə olan hisləri alovlandıraraq dilə gətirir. Və müəllifə minnətdarlıq edərək “Nə gözəl yazıbdı” deyirsən. 

Qəlbimdə yuva tik, ümid ol, cücər,

Bu torpaq sinəmdə ağac ək, becər.

Yolumuz üstündə Lacın, Kəlbəcər.

Səngimir təşnəsi, gedək, dur gedək,

Çağırır nəfəsi, gedək, dur gedək.

            Forma ilə məzmunun vəhdəti Mahirə Nağıqızının vətəndaşlıq duyğulu şeirlərinin ən mühüm keyfiyyətlərindən biridir. Şairənin təbiət təsvirlərinə həsr olunan şeirlərində artıq bir sözə, əlavə bir detala rast gəlmək mümkün deyil.  Bu səbəbdən də şairin lirikası dildən-dilə düşür, könül duyğularına çevrilir. Çünki şair vətənin taleyindən yazanda da, təbiəti vəsf edəndə də insan və gözəllik, səmimiyyət və humanizm onun misralarının əsas koloritini təşkil edir. 

Əlimi çəkmədim sudan,

Mənzilinə çatsın duam,

Yaxşılar kimdirsə, Xudam

Hamısına kömək olsun.

              Mahirə Nağıqızı novatoor şairdir, zamanın çağırışlarına, baş verən hadisələrə münasibət bildirən yaradıcıdır. Dünyada, yaşadığı həyatda baş verən hadisələrə seyrçi münasibət bəsləmir, özünü hadisələrin, olayların içərisində hiss edırək yazdığı şeirlərlə öz şair, vətəndaş münasibətini bildirir.  Mahirə Nağıqızı heç nəyə biganə qala bilmir, xüsusən də söhbət Vətəndən, doğma el-obadan gedəndə şairənin çırpınan ürəyini, vətən eşqi ilə döyünən qəlbini, süngüyə çevrilən qələmini görürük. Böyük Səməd Vurğunun müharibə illərində yazdığı “Müsəlləh əsgərəm mən də bu gündən” misraları Mahirə Nağıqızının yaradıcılığında öz təsdiqini tapır. Şairənin İkinci Qarabağ savaşı ilə bağlı yazdığı şeirlər bu dediklərimə ən bariz nümunədir.  “Şuşa məscidində azan”, “Xudayar Yusifzadəyə”, “Kəlbəcər üçün oxşama”, “Ana torpaq”, “Dur gedək” adlı şeirlər bu qəbildəndir.

                Mahirə Nağıqızı həm də düşündürən şairdir. İnsan ömrü boyu bir çox dərdlərə hazırdır. Bilir ki, qapısını nə vaxtsa qohum-əqrəba, dost, tanış, ata, ana itkisi döyəcək. İnsanın ağlına gətirmədiyi, hazır olmadığı ən dəhşətli itki isə vətənin əldən getməsidir. Buna ömrü boyu tab gətirmək mümkün deyil. Vətənsizlik insanın ürəyinə elə bir yara vurur ki, həmişə qan verir. “Get” şeirində yazdığı kimi;

İstədim ki, tək Tanrıya qoşam səni,

Dualarım qoruyacaq, paşam, səni.

Get, gözləyir Laçın səni, Şuşam səni,

Bulaq üstə süfrəmizi sərməyə get.

            İnsan qəlbə təpər verən, ürəyə qəm yağışı ələyən bu şeirin ahənginə qoşulub getmək istəyir. Qollardan yapışan misraların harayı, görün, nələr pıçıldayır insana? Suşa, Laçın qoynuna səsləyir, yağı düşməndən almağa şağırır adamı.   

             Mahirə Nağıqızı mövzuca müxtəlif, ahəngcə zəngin, axıcı və düşündürücü olan, birnəfəsə oxunan şeirlər toplusu son illər oxuyub tanış olduğum ən dəyərli şeir kitablarından biridir. Böyük və tükənməz istedada malik olan şairə yazdığı şeirlərlə sanki Vətən eşqi ilə döyünən qəlbinin, vətəndaş ruhunun şəklini çəkib. Biz də öz növbəmizdə şairə bacımızın yazdığı şeirlərlə bağlı düşüncələrə bir bənd ilə yekun vururuq.  

Şair – Ana ürəyində,

Duyğular pakdır, əzəldir.

Ruhunun  şəklin çəkibsən,

Çəkdiyin şəkil gözəldir.

 

Arif RÜSTƏMOV

                                                                        Elçin İSMAYIL.

Ətraflı

Bənzər məqalələr

Bir cavab yazın

Sizin e-poçt ünvanınız dərc edilməyəcəkdir. Gərəkli sahələr * ilə işarələnmişdir

Back to top button